Shark hunt!

En terwijl iedereen nog even lekker een keertje in zijn bedje omdraaiden, ging bij ons de wekker en gaf mijn telefoon 06.15 aan. Tijd om op te staan want vandaag gaan we snorkelen met haaien! Blijkbaar was dit voor anderen óf te vroeg óf te uitdagend, want Nanny en ik waren de enige die meegingen op deze haaienjacht. Onder begeleiding van een Thaise guide, gingen we met een long tail boot naar Shark Bay. Terwijl het zonnetje nog maar net was opgekomen, sprongen wij gewapend met ons snorkelset de zee in. De Thai zwom met ons mee op zoek naar haaien. En wij zwemmen en zwemmen en zwemmen. Best vermoeiend zo op de vroege ochtend zonder ontbijt in je maag. Bij onze tour zat eigenlijk een ontbijtje inbegrepen maar leer Thailand kennen, op de boot ontbrak natuurlijk ieder spoor van het beloofde fresh fruit. Na een half uur gezwommen te hebben, hadden we nog steeds geen haai gezien dus gingen we de boot weer in en voeren we naar een ander punt. Even bijkomen, want mijn snorkel functioneerde niet optimaal waardoor ik bij iedere ademhaling een slok zeewater binnen kreeg. Mijn respect voor mensen met astma is inmiddels immens toegenomen. Die beperkte luchttoevoer die je krijgt als je ademhaalt door een pijpje is vermoeiend en benauwend.

Bij de 2e stop, was ik bang dat het weer op een teleurstelling zou uitdraaien omdat we de eerste minuten weer in het water rondspartelden zonder enig spoor van een haai. Tot dat onze guide in een keer vooruit wees en ik op ongeveer vier meter afstand een zwartpunthaai voorbij zag zwemmen. Het was precies zoals in de film, weliswaar zonder de dreigende muziek op de achtergrond, maar minstens zo angstaanjagend. Het moment dat ik hem in het vizier kreeg
, was ik aan de ene kant heel blij omdat we al zo lang zochten naar haaien, maar tegelijkertijd bang. Want hoewel Wikipedia aangeeft dat de haai niet geldt als agressief, staat ze toch op nummer zes op de lijst van de International Shark Attack File...

Iets verder zwemmend, zagen we een mini versie voorbij zwemmen. Totaal over mijn angst heen, zwom ik hem achterna omdat ik hem beter wilde bekijken. Dit exemplaar was ongeveer 1 meter lang en dus een puppie en vergelijking met die we ervoor hadden gezien. En tja puppies zijn schattig, dus achtervolgen die haai. Op een gegeven moment kwam ik zo dichtbij dat de haai op ongeveer een meter afstand onder me door zwom!

Nu waren we blijkbaar op een favoriet ontmoetingspunt van de haaien want vlak na deze ontmoeting zagen we er weer een zwemmen. Dus erop af. Maar toen ik in de buurt kwam, zag ik er links ook nog een.. en rechts kwam er ook nog een in onze richting zwemmen. Even een lichte paniek, vergeten adem te halen, geen lucht meer hebben, teveel adem halen, zeewater binnenkrijgen en boven water moeten om al het water uit te proesten. Maar dat is eng! Want dan zit je boven water met je hoofd en zie je niet wat er onder je gebeurd. Zag ik net nog drie haaien op een kleine afstand. Nu weet ik dat ze vlak bij me zwemmen en kan ik ze niet zien. De scene uit de film 'The Beach' schoot door mijn hoofd, waarin Leonardo Dicaprio in Thailandse wateren oog in oog staat met een haai en zegt: "I had nothing left to offer but pure reflex. Pure reflex and mankind's basic drive for survival, that somehow shouts, "NO - I WILL NOT DIE TODAY!"

Inderdaad dat is de spirit: "I will not die today!" Dus hup masker weer goed getrokken, snorkelmondstuk in en onder water! Zo hebben we nog zeker een half uur gezwommen en genoten van onze shark hunt en al het andere moois dat de zee te bieden had. We hadden een onderwatercamera mee dus hopelijk hebben we het op foto vast weten te leggen. De foto's die in mijn verhaal staan hebben we namelijk niet zelf gemaakt, voor de gene die dat dachten. Maar zijn even om een indruk te geven van waar wij vanochtend kennis mee hebben gemaakt. En gelukkig, een prettige kennismaking.. :)